آینه ایرانی

Salam Toronto: خودفریبی نکنیم! کامیونیتی ایرانی

2011-08-17T20:15:00.000-04:00

Salam Toronto: خودفریبی نکنیم! کامیونیتی ایرانی

رسانه ملی چگونه رسانه ای است؟

2009-07-30T23:57:00.003-04:00

در گفتگویی آنلاین با چند تن از دوستان وبلاگ نویس و اهل رسانه، بحث به ویژگی های یک رسانه ملی کشید و پیشنهاد شد هریک از دوستان نظرش را بنویسد و از طریق یک "بازی" کاملا جدی وبلاگی از دیگران هم بخواهد تا این بحث را گسترده تر کنند. یکی از دوستان، فانوس آزاد، از من نیز خواسته است در این باره بنویسم.

ما ایرانیان، همچون بسیاری از دیگرملت ها، بطورکلی، نسبت به رسانه ها بی اعتمادیم. تعداد رسانه هایی که حتی در کشورهای مدرن و دموکراتیک از اعتبار و اعتماد عمومی برخوردارند، به نسبت تعداد کل رسانه ها بسیار اندک است. گذشته از این، ما ویژگی دیگری هم داریم و آن بی اهمیت انگاشتن رسانه و حرفه روزنامه نگاری است و اینکه سهل تر از نوشیدن آب می توان روزنامه نگار شد. چرایی آن بی اعتمادی و این بی اهمیتی را می توان از جهات بسیار بررسید اما گمان دارم یکی از مهمترین دلایل این باشد که هنوز تعریف روشن و دقیقی از مفهوم "رسانه ملی" نداریم. یکی ازساده ترین تعریف هایی که در باره رسانه عنوان می شود این است که رسانه همچون "آینه"ای است که واقعیت های جامعه را می توان درآن مشاهده کرد. اگر چنین تعریفی را بپذیریم، کار روزنامه نگار "آینه دار" ی است و همه ِ اعتبار و اعتماد عمومی نسبت به این "آینه" در رابطه ای تنگاتنگ با شیوه کار و میزان مسئولیت پذیری "آینه داران" است.

با این مقدمه، رسانه ملی به باورمن از سویی با خط مشی آن و ازسوی دیگر با ضابطه های روزنامه نگاری مدرن تعریف می شود. در زیر پوشش خط مشی :

- یک رسانه ملی به همگان تعلق دارد و همه ِ شهروندان حق دارند نقطه نظرهای اساسی درمورد مسائل اساسی را از این رسانه دریافت کنند.

- رسانه ملی باید ازتاثیر و نفوذ و سلطه همه ِ افراد یا گروهها و نهادها به دور باشد.

- آزادی گردش ایده ها وعقاید مهمترین ضامن آزادی رسانه ملی است.

- رسانه ملی در مقابل محتوای همه ِ برنامه هایی که منتشر می کند مسئولیت پذیر است و خط مشی ها و اتوریته خودرا درمورد همه ِ برنامه ها اعمال و اجرا می کند.

- احترام به حقوق انسانی و اخلاق (نه اخلاق گرایی)، ویژگی بارز یک رسانه ملی است.

- رسانه ملی، رسانه ای است که مخاطبان آن نقش ناظران همیشه بیدار را ایفا می کنند. مخاطبان روشن بین، آگاه و منتقد می توانند از طریق رسانه ملی به نیروی ضد قدرت قابل توجهی در برابر دولت ها و سازمان های رسانه ای که هدفهای اقتصادی را بیش از هرچیز درنظر دارند تبدیل شوند.

ضابطه های روزنامه نگاری

همه ِ برنامه های یک رسانه ملی باید پرنسیپ های شناخته شده روزنامه نگاری مدرن، از جمله دقت، امانت و بی طرفی را رعایت کنند.

- اطلاعات و اخبار در یک رسانه ملی منطبق بر واقعیت است و درهیچ شرایطی اشتباه و فریبنده نیست. چنین دقتی نه فقط با تحقیق کامل، که با زبان و شیوه های عرضه برنامه ها صورت می گیرد.

- در یک رسانه ملی اطلاعات و اخبار قابل بررسی است و روزنامه نگاران از موقعیت شخصی خود برای تبلیغ و گسترش عقاید شخصی شان استفاده نمی کنند.

- در یک رسانه ملی اخبار منعکس کننده رویدادهای مشخص است و بدون جهت گیری نقطه نظرهای مشخص را ارائه می کند و با انصاف و حرمت، به افراد، نهادها، مشکلات و رویدادها نگاه می کند.

- رسانه ملی و روزنامه نگاران آن، دریک جامعه مدرن و باز، برای کسب اعتبار که مهمترین پایه یک نهاد اطلاع رسانی است از هرگونه تماس و نزدیکی یا مشارکت با نهادهای فشار، ایدئولوژیک، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی اجتماعی، که موجب تردید در بی طرفی باشد دوری می کنند.

بی شک ویژگی های یک رسانه ملی بسیار بیشترو مشروح تر از نکاتی است که اشاره شد. از آنجا که کسانی را که می خواستم دعوت به نوشتن کنم دوستان دیگر دعوت کرده اند. فقط مانده است مریم نبوی نژاد، که دعوتش می کنم به نوشتن در باره ویژگی های یک رسانه ملی .

آینده سیاسی ایران

2009-07-16T16:30:00.003-04:00

روز 18 تیر در دانشگاه تورنتو به کوشش دکتر رامین جهانبگلو کنفرانسی برگزار شد با عنوان: "آینده سیاسی ایران". در این

کنفرانس پنج تن از استادان و پژوهشگران ایرانی از جنبه های گوناگون در مورد آینده سیاسی ایران به زبان انگلیسی و برای ایرانیان و غیر ایرانیان سخنرانی کردند. گفتگو با سه تن از سخنرانان این کنفرانس را اینجا بخوانید و بشنوید

انتخابات در تورنتو

2009-06-06T11:16:00.010-04:00

با نزدیک شدن تاریخ انتخابات ریاست جمهوری در ایران بسیاری از ایرانیان کانادا نیز به شکل های گوناگون نسبت به کاندیداها، برنامه ها و موضع گیری های آنها و بحث کلی تر لزوم مشارکت یا تحریم انتخابات توجه می کنند. در این میان دانشجویان ایرانی به ویژه آن ها که چندسالی است برای ادامه تحصیل به کانادا آمده اند بیش از گروه های دیگر نسبت به انتخابات ریاست جمهوری حساسیت نشان می دهند. گزارش انتخابات نمادین ایرانیان کانادا در دانشگاه تورنتو را اینجا بخوانید و بشنوید

زمانی برای "عاشقی" اسب ها

2009-04-18T01:59:00.005-04:00

نامجوی محجوب

2009-03-30T22:17:00.008-04:00

با صدا و کارهای محسن نامجو مدت زیادی نیست که آشنا شده ام. با شنیدن کارهای او نخستین برداشتم این بود که او هم هنرمندی است پرورش یافته سه دهه ای که شاید از لحاظ حجم و شگفتی تغییر و تحولات در تاریخ تا هرکجا دور ما ایرانی ها سابقه نداشته باشد و ناگزیر مهمترین ویژگی هنرمندان جوانش رفتاری اعتراضی و انکار همه ِ آن چیزهایی است که تا دوران آنها وجودداشته. این تصویر از نامجو را در مقایسه با دیگرانی که در این سالها از هنرمندان نسل جوان دیده و شنیده بودم در ذهن داشتم. در یکی دوهفته یی هم که در تورنتو بود فرصت دیدارش در جمع های خصوصی و دوستانه دست نداد. کنسرتش را هم نتوانستم بروم. اما دوساعتی که در جمع بیش از دویست تن از ایرانیان تورنتو در دانشگاه به بحث و گفت و گو نشست فرصتی بود که تصویر او در ذهنم را اصلاح کنم و عمق بیشتری بگیرد. محسن نامجو را برخلاف معنای نامش هنرمندی دیدم به شدت قابل احترام، متین و محجوب و گمان کنم از آن دسته آدمهایی که می دانند کی هستند و چه می خواهند. هنرمندی که دکتر رضا براهنی در تمجیدش گفت بوسه بر حنجره اش می زند. هنرمندی که به گفته خودش با سنتی که آنرا قبول ندارد مدارا که هیچ، اگر لازم بداند لگدی هم بهش می زند تا بیدار شود
فشرده ای از دوساعت بحث و گفت وگوی او را در قالب زمانی یک برنامه رادیویی اینجا بخوانید و بشنوید

!روزهای بعداز روز زن

2009-03-10T21:57:00.002-04:00

با بزرگداشت روزهای خاص از سال به هر مناسبتی همیشه یک جوری مشکل داشته ام. این که یک روز را به کودک، زن، مبارزه با بیسوادی، فقر، صلح، حفظ محیط زیست و باقی عنوان ها اختصاص بدهیم و روزهای قبل و بعداز آن روزها انگار نه انگار به نظرم تصنعی و کلیشه ای بیشتر رفع مسئولیت نمود می کنه تا جا انداختن دلیل های وجودی آن روز. شاید هم به نظر دیگران اختصاص یک روز در سال هم به این موضوعات بهتر از بی توجهی باشه، که هست. اما تکرار هرساله همان حرف و حدیث ها و فرمالیته ها آن طور که باید و شاید مفید به فایده هست یا نه؟

از این مراسم روزجهانی زن در تهرانتو اگر فقط یک حرف حساب گرفته باشم عنوان این گفتگوست در اینجا

مفهوم انتخاب اوباما

2009-01-28T16:26:00.004-05:00

حدود دوماه پیش بود که دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن به تورنتو آمده بود برای دیداری. کانون ایرانیان دانشگاه تورنتو هم از دکتر ندوشن دعوت کرده بود تا به مانند هر دیدارش از این شهر یک جلسه سخنرانی و پرسش و پاسخ برای دانشجویان و غیردانشجویان برگزار کند. این جلسه چندروزی پس از انتخاب باراک اوباما بود و دکتر ندوشن عنوان سخنرانی خود را مفهوم انتخاب اوباما تعیین کرده بود. متن این سخنرانی و گفتگو در آرشیو برنامه هایی که باید هرهفته برای زمانه آماده می کردم ماند تا آقای اوباما رسما رئیس جمهورشد. فشرده ای از حرف های دکتر ندوشن را اینجا در حد و حدود یک برنامه رادیویی بخوانید و بشنوید

بامدادی این گونه

2009-01-23T22:36:00.003-05:00

وقتی روزت را با نگاهی به این صحنه آغاز می کنی، سلول هایت هم می لرزد و با خود می گویی
فرزند سرزمین آفتاب و گرما را چه به این صحنه ها؟

آیا می شود؟

2009-01-10T00:10:00.003-05:00

امروز شنبه، قرار است همین آدمها، حالا تعدادی بیشتر یا کمتر، در مقابل کنسولگری اسرائیل در مرکز شهر تورنتو جمع شوند و فریاد بزنند که: " همین حالا حملات به نوار غزه را قطع کنید" . "فلسطین اشغالی را آزاد کنید" و شعارهایی از این دست.
هرچه فکر می کنم نمی فهمم که آیا گوشی هست که این شعارها را بشنود؟ اصلا چنین حرکاتی در هر اندازه و با هر تعداد و تحکمی چقدر برنامه های نظامی-سیاسی از پیش تعیین شده و هدفمند دولتی پرزور علیه مردمانی بی زور را تغییر خواهد داد. مشوقان به شرکت در این تظاهرات اصرار دارند و دلشان خوش است که این اعتراض ها هر چه قوی تر باشد موثرتر است و باعث توقف شلیک موشک ها و بمب های انسان کش می شود. ممکن است، شاید، احتمالا و به فرض این نظر درست باشد، اما تاثیر چند ساعت راهپیمایی و شعاردادن در تسکین وجدان های کمی دردگرفته را هم نباید فراموش کرد. برویم ببینیم چه خواهد شد

راه رفتن یا دویدن؟

2008-12-31T16:55:00.006-05:00

سالهاست که یادگرفته ام برای فکر کردن باید راه بروم و برای به هیچ چیز فکر نکردن باید بدوم
در این آخرین ساعت های سال مانده ام حیران که راه بروم و به آنچه که گذشت و آنچه در راه است فکر کنم، یا بدوم و به هیچ چیز فکر نکنم؟

برای آزادی بیان

2008-12-18T13:14:00.002-05:00

ما امضا کنندگان ذیل، شرایط دستگیری حسین درخشان، یکی از سرشناس ترین بلاگرهای ایرانی، توسط مقامات ایران را به شدت نگران کننده می دانیم. ناپدید شدن، حبس در مکانی مجهول، عدم دسترسی به اعضای خانواده و وکلای مدافع، و اعلام نکردن اطلاعات شفاف در خصوص موارد اتهام احتمالی نامبرده همگی باعث نگرانی ما ست.
جامعه وبلاگ نویسان ایران یکی از فعال ترین و بزرگترین جوامع اینترنتی جهان است. از شهروندان معمولی تا رییس جمهور ایران، بسیاری به امر نوشتن در وبلاگهای مختلف مشغول اند. این وبلاگ نویسان دارای طیف وسیعی از عقاید و آرا هستند و نقش مهمی در مباحث اجتماعی، فرهنگی، و سیاسی ایفا می کنند.
متاسفانه ظرف سالهای اخیر، وبسایت ها و وبلاگهای متعددی به صورت منظم توسط مقامات ایران فیلتر شده و شماری از وبلاگ نویسان با آزار و حبس روبرو شده اند. بازداشت حسین درخشان تنها آخرین نمونه از این نوع برخوردها ست و به نظر می آید این اقدام در راستای ایجاد رعب و واداشتن وبلاگ نویسان به سکوت طراحی شده است.
مواضع حسین درخشان در خصوص تعدادی از کسانی که بدلیل عقایدشان زندانی شده اند باعث رنجش جامعه وبلاگ نویسان ایرانی بوده و همین موجب شده بسیاری از آنان از وی دوری بجویند. با اینهمه، این موضوع این حقیقت را نفی نمی کند که آزادی بیان حقی مقدس است و باید برای همه در نظر گرفته شود، نه فقط کسانی که با آنها موافقیم.
بنابرین، ما از این منظر، به طور اصولی شرایط دستگیری و بازداشت حسین درخشان را محکوم می کنیم و خواهان آزادی فوری او هستیم

In defense of free speech

We, the undersigned, view the circumstances surrounding the Iranian authorities' arrest of Hossein Derakhshan (hoder.com), one of the most prominent Iranian bloggers, as extremely worrying. Derakhshan's disappearance, detention at an unknown location, lack of access to his family and attorneys, and the authorities' failure to provide clear information about his potential charges is a source of concern for us.
The Iranian blogging community is one of the largest and most vibrant in the world. From ordinary citizens to the President, a diverse and large number of Iranians are engaged in blogging. These bloggers encompass a wide spectrum of views and perspectives, and they play a vital role in open discussions of social, cultural and political affairs.
Unfortunately, in recent years, numerous websites and blogs have been routinely blocked by the authorities, and some bloggers have been harassed or detained. Derakhshan's detention is but the latest episode in this ongoing saga and is being viewed as an attempt to silence and intimidate the blogging community as a whole.
Derakhshan's own position regarding a number of prisoners of conscience in Iran has been a source of contention among the blogging community and has caused many to distance themselves from him. This, however, doesn't change the fact that the freedom of expression is sacred for all not just the ones with whom we agree.
We therefore categorically condemn the circumstances surrounding Derakhshan's arrest and detention and demand his immediate release.

Arash Abadpourhttp://kamangir.net/
Niki Akhavanhttp://benevis-dige.blogspot.com/
Hossein Bagher Zadehhttp://www.iranian.com/bagherzadeh
Sanam Dolatshahihttp://www.khorshidkhanoom.com/
Mehdi Jamihttp://sibestaan.malakut.org/
Jahanshah Javidhttp://www.iranian.com/
Abdee Kalantarihttp://www.nilgoon.org
Sheema Kalbasihttp://www.zaneirani.blogspot.com/
Nazli Kamvarihttp://sibiltala.blogspot.com/
Nazy Kavianihttp://nazykaviani.blogspot.com/
Peyvand Khorsandihttp://soulbean.wordpress.com/
Nikahang Kowsarhttp://nikahang.blogspot.com/
Omid Memarianhttp://omidmemarian.blogspot.com/
Pedram Moallemianhttp://www.eyeranian.net/
Ali Moayedianhttp://payvand.com/
Ebrahim Nabavihttp://www.doomdam.com/
Masoome Naserihttp://www.mimnoon.com/
Khodadad Rezakhanihttp://www.vishistorica.com/
Leva Zandhttp://balootak.com/
New signatures
Mehrdad Aref-Adibhttp://www.aref-adib.com
Darius Kadivarhttp://www.iranian.com/main/blog/darius-kadivar
Foaad Khosmoodhttp://www.iranian.com/main/member/foaad-khosmood
Mehran Mehrafshanhttp://xseer.com/
Shahrnush Parsipurhttp://www.shahrnushparsipur.com/

امان از بی وقتی

2008-12-11T22:58:00.005-05:00

بی وقتی و شاید هم تنبلی اجازه نداده که این وبلاگ گرد و خاک گرفته مرتب و حتی گاه به گاه به روز بشه. دوستی گله می کرد و توصیه که دست کم می شه لینک برنامه های هفتگی که برای رادیو زمانه تهیه می کنم اینجا بگذارم تا در این برهوت چیزی پیدا بشه

هفته ای که گذشت گفت و گویی داشتم با داریوش افراسیابی، آهنگساز و گیتاریست صاحب نام ایرانی که متن گفت و گو و فایل صدا در اینجا است

و هفته ای پیش از آن با "سلی" خواننده پاپ سال های پیش از انقلاب و ترانه معروف "حمدی فیل" گپ و گفتی داشتم به مناسبت برنامه بزرگداشت او در شهر تورنتو که متن و صدای این گپ و گفت هم در اینجا است

شکنجه گری های زندگی

2008-11-26T00:21:00.003-05:00

دارم به مادری فکر می کنم که امروز در غم مرگ جوان ِ دیگرش زار می گرید. سی سال است که هر دهه اش فرزند جوانی را به خاک سپرده است و خمیده تر و شکسته تر از پیش "زندگی" را و شب را و روز را سپری می کند. مرگ ِ فرزند دردناکترین ِ مرگ ها و خلاف ترین رفتار زندگی ست. شکنجه ای که گاه "زندگی" به غمخوارترین و نازک دل ترین آدم ها تحمیل می کند، در آنسوی تصور آدمی ست. و لابد مادر، در این لحظه ها سر ِ خواهر کوچک تر را در آغوش گرفته و خوددار و غم زده از او می خواهد شکرگزار باشد که هنوز سه فرزند دیگر دارد و به گوشش می خواند "خدا داده را خدا گرفته است"، تا بعد بغض هایش را آرام بر سر سجاده بترکاند. دارم فکر می کنم این مادر ِ داغدار، که روزهای خوش زندگی ش شمردنی ست، تا کجا قرار است "شکنجه" گرش را تاب آورد؟

گلهای خانگی

2008-05-12T22:44:00.010-04:00

فرستادن گل از راه دور را هرگز دوست نداشته ام و برای کسی هم نفرستاده ام. تنها به این دلیل که فرستنده خود، گل را ندیده است و با نگاه هیچ مهری در آن ننهاده است، و گیرنده نیز گل را از دست کسی دریافت می کند که هیچ مهری به او ندارد

امروز به مناسبت روزی که نامش تولد است از دوستی گرانقدر و نازنین و از راهی دور چند تصویر از گلهایی دریافت کرده ام که خود کاشته و پرورانده و نهایت مهر و دوستی را در آنها ریخته است

این از آن نمونه هاست که جهان مجازی طراوتی بیش از جهان طبیعی پیدا می کند

برای مادرها

2008-05-11T20:28:00.007-04:00

به بهانه روز مادر، برای همه ِ مادرها، و مادری که روز مادر، مادر شده است

پس از سکوتی شش ماهه

2008-02-27T13:30:00.001-05:00

از جمله عیب های برخی وبلاگ نویسانی مثل من که دیر به این عرصه پا گذاشته اند هم این است که به هر بهانه ای اگر حال و حوصله و فرصت نوشتن را نداشته باشند وقتی وقفه ای کوتاه پیش می آید به اصطلاح پشتشان باد می خورد و می شود اینکه یکباره شش ماه گذشته و چیزی در وبلاگ ننوشته نشده. اگرچه جاهای دیگر و به شکل های دیگر کار نوشتن ادامه داشته. شاید هم عنوان بالای صفحه است که چون حکم می کند این یادداشتها "گاه به گاه" است و نه با ریتمی زمانه ای. به هر صورت پوزشی عمیق بدهکارم به دوستانی که در مدت به این صفحه سری زدند و چراغ را خاموش دیده اند

بیست سالگی ِ چند لحظه دیدار

2007-08-15T11:51:00.000-04:00

امروز، 15 اوت 2007، درست بیست سال از آن چند لحظه دیدار ِ پس از 13 سال می گذرد
بیست سال است که در فکر نوشتن خاطره آن دیدارم و تا امروز نشده بود. چند روزی است که در انتظار امروز بودم و در این فکر که چطور می شود چند دقیقه دیدار ِ در سکوت را، آنهم پس از 13 سال بی خبری، به گونه ای تصویر کرد که گویای حال و احوال آن چند دقیقه باشد

زمان: یکشنبه حدود ساعت 11 صبح روز 15 اوت 1987

مکان: ایستگاه مترو "سنت لازار" پاریس

به اتفاق همسر و دخترک خردسالم وارد سکوی مسیر "شاتو دو ونسن" شدیم تا دو ایستگاه بعد خط را عوض کنیم و به دیدار دوستانی از یاران دوران دانشکده برویم
در انتظار رسیدن مترو نگاهم به سمت چپ چرخید. چند نفری ایستاده بودند و بر روی صندلی های انتظار سه نفر نشسته. خودش بود. به همراه مادر و پسرکی ده دوازده ساله. نگاهمان گره خورد. هر دو مات و مبهوت. بی هیچ واکنشی. صورت همان بود که 13 سال پیش در سال اول و دوم دانشکده که درس را رها کرد و ازدواج کرد و رفت. موها همان کوپ همیشگی. پیراهن، همان مدلی که آنوقت ها هم گاهی می پوشید. پارچه ای زمینه مشگی با خال های ریز سفید و آستین های کوتاه و پفی. پسرک با مادر بزرگ گرم صحبت بودند. همسر و دخترکم هم همینطور. و ما هر دو مات و مبهوت ، چشم در چشم بی هیچ واکنشی.
مترو وارد ایستگاه شد. درها باز شد. سوار شدیم. ما در انتهای واگن ماقبل آخر و آنها در ابتدای واگن آخر. همچنان ایستاده و بهت زده به دیوار سیاه دالانی که مترو از آن عبور می کرد نگاه می کردم. ایستگاه بعدی مترو ایستاد. چند نفری پیاده و سوار شدند. به پیاده شده گان واگن آخر نگاه کردم. ندیدم که پیاده شده باشند. مترو دوباره راه افتاد. ایستگاه بعدی ما باید پیاده می شدیم. مترو به ایستگاه"اپرا" رسید. درها باز شد. پیاده شدیم. چشم چرخاندم به سوی واگن بعدی. کنار در واگن، رو به بیرون ایستاده و نگاه می کرد. بوق بسته شدن درها به صدا در آمد. درهای واگن ها بسته شد. مترو آهسته به حرکت درآمد. هر دو چشم در چشم و بی هیچ واکنشی. حرکت مترو فاصله چشم هایمان را بیشتر و بیشتر کرد و نگاهش را به درون دالان سیاه کشاند و برد

تا حالا برده است

!با دکتر اسلامی ندوشن، از میانسالی تا سالمندی

2007-06-14T14:23:00.000-04:00

دکتر محمد علی اسلامی ندوشن و دکتر شیرین بیانی، همسرش، چند هفته ای میهمان شهر تورنتو بودند. دو سال پیش هم دکتر اسلامی ندوشن برای چند سخنرانی به تورنتو آمده بود. این بار به دعوت کانون کتاب و کانون ایرانیان دانشگاه تورنتو دکتر ندوشن دو سخنرانی در باره زمینه های شکل گیری انقلاب مشروطه و نقش شاهنامه در زندگی و تمدن و فرهنگ ایرانیان ایراد کرد. گفت و گو با دکتر اسلامی ندوشن و دقت و سخت گیری اش را حدود سی و سه سال پیش، وقتی که او در میانسالی و اوج فعالیت های پژوهشی و آموزشی بود و من دانشجوی تازه کار روزنامه نگاری تجربه کرده بودم. این بار اما دکتر ندوشن به سالمندی رسیده، با همان تیزهوشی و دقت و انسجام عقیده با حرف های شنیدنی و من در میانسالی ، همچنان پرسنده و تشنه شنیدن حرف های استاد. در فرصت بسیار فشرده یک برنامه رادیویی چند موضوع را با دکتر اسلامی ندوشن در میان گذاشتم. متن و صدای کامل گفت و گو با دکتر محمد علی اسلامی ندوشن را اینجا ببینید و بشنوید

!آنها و ما

2007-06-03T22:47:00.000-04:00

اين تصوير را چند روز پيش خبرگزاري فرانس پرس از بيروت مخابره كرد از مردمي كه دارند شادي خود را از تشكيل دادگاه رسيدگي به واقعه ترور رفيق حريري، نخست وزير سابق اين كشور، ابراز مي كنند. ظاهر اين دو زن بي شك نشان از دو گونه سليقه و باور در چگونگي پوشش ودر اجتماع حضور يافتن دارد. يكي جز قاب صورت همه ِ بدن را پوشيده و آن ديگري جز آنچه را كه خود خواسته نپوشانده است

تصور چنين صحنه اي، در ايران كه هيچ، در ميان ايرانيان پراكنده در كشورهاي آزاد چقدر برايتان امكان پذير است؟

چند تا از زنان فمينيست و سكولار ايراني، از چپ چپ تا راست راست را سراغ داريد كه حاضر باشند لحظه اي براي هدفي مشترك، كه داشتن چنين هدفي خود حديث ديگري است، در كنار زني محجبه بايستند و رفتاري همسو ابراز كنند؟ و متقابلا، چند زن محجبه و متدين را سراغ داريد، كه باز براي هدفي مشترك، حاضر باشند در كنار زني آزاد پوش بايستند و اعتراض يا حمايتي يكسان را فرياد بزنند؟

فاصله ميان ما و آنها، با اينكه همه از يك منطقه ايم و ريشه هاي مشترك بسيار داريم به نظرفاصله اي بس دراز است، نه؟

رویا و نوستا لژی

2007-05-24T11:27:00.000-04:00

معمولا رویاها ما را به آینده می برد و آنچه را که نداریم، و نوستالژی بازگشت و یاد گذشته هاست
خانم دکتر شیرین احمدنیا را ندیده ام و نمی شناسم اما سرزدن به وبلاگ روان و زلالش اززندگی

را در وبگردی های کوتاه روزانه فراموش نمی کنم و انگار سال هاست که او را می شناسم

در همان دانشکده ای به تدریس مشغول است، که سی و دو سه سال پیش شاگرد آنجا بودم و قرار بود دوازده سال پیش پس از خاتمه تحصیلات به آنجا برگردم که نشد و از میان راه به اینسوی جهان پرتاب شدیم

چند روز پیش در پستی، به نقل از پست دیگری، ایشان اشاره ای کرده بودند به فضای دانشکده علوم اجتماعی و ارتباطات علامه طباطبائی، که همان دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی پیش از انقلاب باشد. در کامنت کوتاهی برای ایشان نوشتم که این یادآوری مرا نوستالژیک کرد و امروز دیدم که چند تصویر از فضای دانشکده گذاشته اند که یاد گذشته ها را دستکم برای من تازه تر کرد

آن روزها از خیابان، آن چند پله را که بالا می رفتیم اتاق نگهبانی بود با آن چهره های مهربان و دوست داشتنی؛ پیش از آنکه وارد حیاط شویم، دست راستمان سالن 100 بود و راه پله ها به زیرزمین و کافه تریای پر از دود و قهقهه، و گوشه و کنار، خلوت های دو نفره دل داده ها؛ وارد حیاط که می شدیم، باغچه بزرگ و زیبا دست راستمان بود و اتاق ورزش پشت آن با زنده یاد محمود منصفی؛ دست چپ مان نرده های باز رو به خیابان کناری بود و چند نیمکت؛ از زیر آفتاب گیر که رد می شدیم کنار در ورودی ساختمان اتاق امور دانشجویی بود و آقای سجادی و روبرو اتاق فتوکپی و صدای ماشین های استنسیل؛ راهروی طبقه همکف همان است که بود. آتلیه عکاسی آقای معصومی و اتاق حروفچینی و گارسه ها و حروف سربی؛ طبقه دوم و سوم کلاس ها بود با همین صندلی ها ی پشت چوبی که بی شک روی همه ِ آنها نشسته ام؛ طبقه چهارم اتاق اول بالای پله ها مرکز تحقیقات بود با جوانی لاغر اندام و چابک که دانشجو بود و حالا شده است دکتر محسنیان راد؛ دو طرف راهرو اتاق بزرگ استادان بود و چایخانه ویژه آنان، دفتر روسای گروه روابط عمومی بود با آن مرد سپید موی انگلیس مآب، زنده یاد دکتر حمید نطقی، و رئیس گروه روزنامه نگاری، دکتر صدرالدین الهی که عمرش دراز باد؛ و آن اتاق کوچک پر از کتاب و درش همیشه باز با آن بزرگ مرد کوچک اندام، رضا مرزبان؛ و اتاق دکتر ابوالقاسم منصفی معاون دانشکده و اتاق پر از مهر و متانت و جدیت همیشه استاد، دکتر کاظم معتمدنژاد، که بزرگترین حق استادی را او بر گردنم دارد و دلسوزانه استاد راهنمای رساله دکترایم بود و عمرش تندرست و پردوام باد
نمی توانم این گردش نوستالژیک در این فضا را بی یادی از آن کتابخانه ته راهرو تمام کنم که چه آرامشی به ما می داد

سپاسی دوباره، خانم دکتر احمدنیا

!فاصله دو شادی

2007-05-22T12:36:00.000-04:00

شادی اش بیش از آن بود که صبر کند. همین چند دقیقه پیش، از محضر که بیرون آمده بود، از خیابان تماس گرفت و به این سر دنیا خبر داد، که "تمام شد. امضاء کردیم و خلاص!". وخواست که به شادی اش گیلاسی بنوشیم. لابد طرف دیگر هم همین شادمانی را مزه مزه می کند

انگار همین دیروز بود، یعنی همین پنج ماه پیش بود، که شادی آغاز زندگی اشان را خبر دادند و تبریک گفتیم

زمان دارد زندگی های مشترک را سریع می بلعد. زمانه ای که به هم رسیدن ها و جدائی هاش هر دو شادی آفرین اند، دوران تازه ای نیست؟

سمبل زنان ایران؟

2007-05-18T16:50:00.000-04:00

در هر فرهنگ و هر جامعه ای شخصیت هایی هستند که به خاطر ویژه گی های مثبت شان برای نسل های بعد سمبل و نشانه شده اند

در تاریخ و فرهنگ ایران اما، کمتر شخصیت تاریخی مثبتی را می توان سراغ گرفت که اگر نه برای همگان، دست کم برای کثیری از مردمان به عنوان سمبل پذیرفته شده باشد. آشکار هم هست که خط فاصل و عامل این گونه اختلاف نظرها نیز میزان وابستگی این شخصیت ها به مذهب، یا سکولار و غیرمذهبی بودن آنان است. برای مثال اگر در تاریخ پیش از انقلاب، نه سمبل پذیرفته شده ای برای زنان ایران وجود داشت و نه حتی روز جهانی زن روزی رسمی برای بزرگداشت زنان بود، پس از انقلاب چنین اختلاف نظرهایی گسترده تر و عمیق تر شد

این که نمونه و سمبل زنان ایران چه کس یا کسانی می توانند باشند، بحثی است بسیار طولانی که شاید گفته های دکتر مینو درایه، پژوهشگر زنان تاریخ ایران به گوشه ای از آن دامن بزند

گفت و گو با این پژوهشگر تاریخ زنان ایران را اینجا بخوانید و بشنوید

!این دم ِ خروس ِ لامصب

2007-05-11T10:43:00.000-04:00

پست قبلی این وبلاگ و اشاره ای که در آن به مشی نشریات فارسی زبان تورنتو در برابر ماجرای تقسیم میلیون ها دلار از طرف دولت لیبرال انتاریو به نهادهای کامیونیتی های مختلف شده بود،واکنش ِ خشمناک سردبیر و مدیر تحریریه نشریه شهروند را نسبت به من برانگیخت و بی آنکه پاسخی مناسب و قانع کننده به خاطر سکوت ِ سئوال برانگیزشان در باره ماجرای مورد اشاره من کنند، کوشیدند با نوشته ای زیر عنوان "آنها که بر سر شاخ، بن می برند!" (شهروند شماره 1124) رفتار خود را توجیه کنند. مطلب شان را هم با امضای هیئت تحریریه (که یعنی پاسخ گروهی و نه شخصی است)در صفحه اول نشریه چاپی و اولین مطلب نشریه آنلاین قرار دادند تا همه بدانند که تا کجا بهشان برخورده است
مطلب شهروند طبعا نمی توانست بی پاسخ بماند و جوابی از طرف من داده شد که در نشریه چاپی این هفته در صفحه 8 به چاپ رسیده، اما در نشریه آنلاین این پاسخ رابه شکلی در ستون اجتماعی جا داده اند که همه خوانندگان آنلاین نشریه آنرا نبینند و همان مطلب هفته پیششان ترتیب سابقه حرفه ای من را داده باشد، در ضمن به ادعای طرفدار آزادی بیان بودن هم عمل کرده باشند
منتها گرفتاری این دوستان در این است که هنوز نمی خواهند باور کنند که اینترنت و شبکه نامه های الکترونیکی و وبلاگ ها، امروز به هیچ کس و و هیچ نهادی فرصت نمی دهد که ادعاهایشان را نصفه نیمه و آنطور که خودشان دوست دارند به اجرا بگذارند و دوران پنهان کاری ها و زیر میز بازی کردن ها، دست کم در جامعه های آزادی که در آن زندگی می کنیم، مدت هاست به سرآمده و
نمی شود که وقتی می خواهید خود را توجیه کنید همه جا، آنلاین و روی کاغذ جار بزنید و وقتی جواب می گیرید فقط به چاپ روی کاغذ اکتفا کنید و در نشریه آنلاین آنرا جایی پنهان کنید که کسی نبیند
از دیروز که نشریه این هفته شهروند منتشر شده خوانندگان تازه این وبلاگ و دوستانی که خارج از تورنتو دسترسی به نشریه چاپی ندارند، مدام می پرسند که چرا به آن مطلب جواب ندادی
این دوستان ِ دیده و نادیده می توانند پاسخ این بنده به خشم و خروش سردبیر و مدیر تحریریه نشریه شهروند را اینجا در سایت شهروند بخوانند و اگر خواستند برای هرکس و هر کجا ارسال کنند
در باره رسانه های فارسی زبان و ساختار کار و بارشان در جوامع مهاجرت، بویژه تورنتو حرف و حدیث بسیار است که به تدریج به آن خواهم پرداخت

!شعارهای شیرین و واقعیت های تلخ

2007-04-30T21:17:00.000-04:00

رسانه هاي ايراني در مهاجرت و آنچه منتشر مي كنند و نمي كنند، منبع بسيار مناسبي براي آنهاست كه مي خواهند، امروز يا فردا، تاريخ مهاجران ايراني در دو سه دهه اخير را بررسي كنند. ورسانه هاي فارسي زبان كانادا از مهمترين اين منابع اند
سال هاست كه هرهفته چيزي در حدود هزار صفحه نشريه فارسي زبان فقط در شهر تورنتو چاپ و به رايگان در فروشگاه ها و رستوران ها و مكان هايي كه ايراني ها در رفت و آمدند گذاشته مي شود و معمولا جمعه ها و شنبه ها همه ِ ايراني هایی كه در اطراف اين مكان ها گذر مي كنند را مي بينيد كه هفت هشت نشريه را زير بغل زده اند و مي روند تا ساعاتي را با ورق زدن اين حدود هزار صفحه بگذرانند

دو سه تا از اين نشريه ها تكليف خود را از آغاز روشن كرده اند و با انتخاب راه و روشي كه نه كاري به سياست دارد و نه به زندگي و مسايل مهاجران، مخاطبان خود را دارند و نشریاتی سرگرم کننده اند و ايرادي هم به آنها وارد نيست، چون ادعايي هم ندارند. دو سه تای دیگر از این نشریات فقط کارشان استفاده از نوشته های فارسی در اینترنت (خبر و گزارش و مصاحبه و مقاله های اغلب غیر سیاسی) و مطالب سرگرم کننده است و انصافا ادعای زیادی هم نه در مقوله "روشنفکری" و نه در زمینه ِ روزنامه نگاری ندارند و به دشواری کسب و کار نشر را ادامه می دهند. دو سه تای دیگر هم هستند که نشریاتی "سیاسی- فرهنگی- اجتماعی- ادبی- هنری و غیره" اند، که به مسایل کانادا و ایرانی های مهاجر هم می پردازند

از آنجا که همه ِ این نشریات رایگان اند و همه ِ مخارج تهیه و چاپ و توزیع باید از طریق آگهی های تجاری تامین شود، طبیعی ست که توجه به وظیفه اطلاع رسانی و آگاهی بخشی و انعکاس مسایل مخاطبان برای صاحبان رسانه ها در درجه چندم اهمیت قرار می گیرد و واقعیت برهنه ِ مخارج چاپ و توزیع حکم می کند نخست نظر مستقیم یا غیر مستقیم صاحب آگهی (تجاری و غیر تجاری) تامین شود

نمونه بسیار آشکار این وضع را در رسانه های فارسی زبان این هفته تورنتو به خوبی می توان مشاهده کرد

بیش از ده روز است که ماجرای روش تقسیم بودجه ای از طرف دولت لیبرال انتاریو به تعدادی از نهادهای فرهنگی - اجتماعی مهاجران ساکن در این استان موضوع اصلی رسانه های کانادایی ست و بویژه روند اهدای 200 هزار دلار از این بودجه به یک نهاد ایرانی از همه بحث انگیزترشده و و اپوزیسیون راست و چپ پارلمان دولت را متهم می کنند که این بودجه را به دلیل روابط ،بسیار دوستانه ای که با اعضای هیئت مدیره ایرانی این نهاد، که یکی از آنها کاندیدای حزب لیبرال در انتخابات آینده انتاریو هم هست داده شده و خلاصه بحث و جدل بسیار بالا گرفته

در این میان طبیعی ترین انتظاری که می شد از رسانه های فارسی زبان تورنتو داشت این بود که همه یا دست کم بخشی از مطالبی که در رسانه های کانادایی در باره این موضوع منتشر شده را به اطلاع ایرانیان برسانند، حتی اگر "نمی خواهند" یا "نمی توانند" تفسیری یا اظهار نظری را به دلیل" محضوریت" های قابل درک به چاپ برسانند

به غیر از نشریاتی که کاری به این کارها ندارند، یکی، در یادداشت کوتاهی که به نظر می رسد یادداشت سردبیر باشد، با اشاره به آنچه که در روزنامه ای کانادایی نوشته شده می نویسد: "...عده ای یک گرنت دولتی به مبلغ ناچیز 200 هزار دلار گرفته (صرفنظر از این که به چه نیتی گرفته اند) و عده ای دیگر چشم دیدن آنها را نداشتند و زیرآب آنها را زده اند. نه در مقام قضاوت هستم و نه صلاحیت آن را دارم و نه با این گروه ساخت و پاختی دارم و نه از این گرنت چیزی به من می رسد. ولی قرار نیست هر سازمانی که یک کمک دولتی گرفت به همه کس جوابگو باشد... ولی حتی اگر قصد بالا کشیدن آن را هم داشته باشند به حسودان چه...هر روز شاهد شایعه ی خبرهائی از سوء استفاده ها هستیم. این یکی هم از نوع ایرانیش به چه کسی برخواهد خورد." آن یکی، که بیشتر نگاه به مسائل کانادا دارد، دست کم دو مقاله را از خبر گزاری های کانادایی ترجمه کرده و به همراه متن انگلیسی به چاپ رسانده، و آن دیگری که "معتبر" تر است حتی یک سطر از این همه خبر و گزارش منتشر نکرده و انگار نه انگار

در این که محتوای هر رسانه ای را باید با توجه به امکانات و بضاعت ش سنجیدحرفی نیست. اما، وقتی مشاهده می کنی که در همین هفته آگهی تمام صفحه ای کاندیدای ایرانی تبار حزب لیبرال در تمام نشریات فارسی زبان تورنتو به چاپ رسیده، بیشتر می فهمی که "چشم پوشی" در انتشار خبرها و یا" تعریف و تمجیدها" برای چیست. اما، آدم می ماند فاصله میان این "محضوریت" ها، و آن "ژست ها" و شعارها برای "آزادی بیان" و "ایستادن"ِ نویسنده و روزنامه نگار در برابرقدرت های سیاسی و مالی در همه جای جهان را چگونه درک کند

چرا اسلام گرایان با شادی مخالفند؟

2007-04-23T18:55:00.000-04:00

شاد بودن، خوش گذاراندن، تفریح کردن و فعلهایی از این دست همیشه و همه جا بخشی از زندگی و رفتارهای انسانها بوده و هست. اما اینکه برخی از گروههای انسانی از جمله ما ایرانی ها به دلایل سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و باورها و اعتقادات مذهبی چه نقش و اهمیتی در زندگی های شخصی و اجتماعی مان برای شادی قائلیم، و چرا تعدادی از افراد یا گروهها یا قدرتهای حکومت کننده خصلت ضد شادی دارند، محتوی سخنرانی و جلسه بحث و گفت و گوی پروفسور آصف بیات استاد و رئیس انستیتو بین المللی مطالعات اسلامی در دنیای مدرن در دانشگاه لیدن هلند بود. این جلسه روز چهارشنبه 18 آوریل به دعوت بخش تاریخ و مطالعات خاورمیانه دانشگاه تورنتو با عنوان "اسلام گرایی و سیاستهای شادی" برگزار شد

متن کامل و صدای گفت و گوی رادیو زمانه با دکتر آصف بیات را اینجا بخوانید و بشنوید

زندگي، مرگ، و باز هم زندگي

2007-04-08T15:36:00.001-04:00

زندگي مهاجران، نمونه اي كوچك از زندگي ملتي است كه در گوشه اي از اين خاك تكرار مي شود؛ با همه ي تفاوت ها و شباهت هايش.
در اين مسير برخي از رفتارهاي مشترك رنگ و بوي غليظ تري مي گيرد و برخي ديگر رنگ مي بازد و به محاق مي رود.
مرگ اما، به عنوان برگ پاياني زندگي، از آن گونه رفتارهاست كه هر از گاه جمعي اغلب آشنا را در گوشه اي پرت از گورستاني به دور ِ هم مي آورد تا بدرقه كنند پيكرعزيزي را به منزل گاه ِ ابدي و چشم در چشم ِهم، بار ِ غربت و تنهايي را سنگين تر و عميق تر كنند و باز پراكنده شوند تا زندگي را ادامه دهند تازمان ِ آخرين برگ ِ كتاب ِ يك زندگي ِ ديگر.
اما چرا ديدارهايمان بيشتر و بيشتر در چنين فضايي روي مي دهد؟

سلام ِ بهار

2007-03-25T19:01:00.000-04:00

روز سوم بهار کنار دریاچه به دنبال نشانه ای از بهار رفته ام

آسمان صاف است، آفتاب درخشان و هوا ملایم

هنوز برف و یخ جای جای زمین را پوشانده و باید بیشتر سر به زیر داشت

درخت های مسیر را یک به یک می جورم تا شاید جوانه ای خبر از بهار آورده باشد

چند درخت از لابلای روزهای سرد و یخی سماجت کرده و پیام آورده اند که بهار پشت در است

زندگی هاتان همه بهاری

برای زن

2007-03-08T13:14:00.000-05:00

پس از چند روز رها کردن این خانه کوچک، می خواستم به مناسبت این روز و همه ِ آنچه که این روزها در ایران و بر زنان می گذرد، یادداشتی بنویسم
در میان وبگردی های سریع روزانه به این پست فشرده و زیبا برخوردم که بسیار حرف ها دارد

امان از این همه تغییر

2007-02-22T20:24:00.000-05:00

تغییرات تقریبا روز به روز تکنولوژی ارتباطات در همین محدوده وبلاگ نویسی آنقدر زیاد است که گاهی فکر می کنم برای کسانی که رشته های تحصیلی شان در ارتباط با کامپیوتر نبوده هیچ وسیله ای مانند وبلاگ و رسیدگی و مراقبت مداوم آن وقت گیر و اعصاب خرد کن باشد

اگر آدمی باشید که نخواهید مزاحم وقت دوستان آشنا به کامپیوتر شوید و جرات هم نکنید توصیه های آشنایان "همه" دان و کار خراب کن را به کار بگیرید کارتان زار است. نتیجه این می شه که یا باید از خیر به روز کردن وبلاگ بگذرید و یا ساعت ها وقت صرف کنید که یاد بگیرید اگر به هر دلیلی سر و شکل وبلاگتان به هم ریخت و یا خواستید ادایی در بیارید و تغییراتی در ظاهر وبلاگ بدید و نوشته ها به خط ماقبل بشریت درآمد و همه چیز به هم ریخت، چطور کار را درست کنید

تازه همچین که با تو سر خودزدن تونستید یکی یکی اشکالات پیش آمده را درست کنید، گردانندگان و مهندسان "مردم آزار" بلاگر دات کام طرح تازه ای می ریزند و اتوماتیک شما و وبلاگ تان را می برند توی یک سیستم تازه و باز روز از نو و توی سرزدن از نو

دوستانی گه گله می کنند تو که اهلش نبودی چرا اومدی که وضع وبلاگت اینقدر فلک زده باشه، لطفا توصیف وبلاگ را بخوانند که نوشته "یادداشت های گاه به گاه". به هر حال ز گهواره تا گور چاره ای نیست جز آموختن

برنامه محیط زیست رادیو زمانه

2007-02-10T18:55:00.000-05:00

وضعیت نگران کننده محیط زیست، در بیشتر نقاط کره زمین، کم کم بخش مهمی از خوراک خبری همه ی ما را تشکیل می ده و ظاهرا این روند حالا حالا ها ادامه خواهد داشت
روزهای جمعه هر هفته بخشی از برنامه های رادیو زمانه را به اتفاق چند تن از دوستان روزنامه نگار مقیم کانادا از شهر تورنتو تهیه و پخش می کنیم
از این هفته برنامه ای را هم این بنده تهیه و اجرا می کنم که راجع به مسائل محیط زیست خواهد بود
مقدمه ای راجع به این برنامه و نخستین بخش آنرا می توانید این جا بخوانید و بشنوید

مردان کانادایی به خود آیید!

2007-02-02T15:05:00.000-05:00

مشاهده کلی در بسیاری از جامعه های پیشرفته و کمتر پیشرفته حاکی از آن است که در مجموع زنان عمر طولانی تری از مردان دارند و در رده سالمندان، تعداد زنان بیشتر از مردان است. اما، آمار و ارقام رسمی این واقعیت را روشنتر بیان می کند

داشتم برای یک گزارش در منابع اداره آمار کانادا جستجو می کردم که یک جدول آماری مربوط به همین سوژه نظرم را جلب کرد. در یک قرن گذشته، دقیقا از سال 1901 میلادی تا سال 2001، نتایج سرشماری های انجام شده در کشور کانادا نشان می دهد که در نخستین سال قرن بیستم در برابر هر 100 زن کانادایی بالاتر از 65 سال، 105 مرد بالاتر از 65 سال وجود داشته است. تعداد مردان به ترتیب در دهه های بعدی کاهش می یابد تا سال 1991 که در برابر هر 100 زن بالاتر از 65 سال فقط 72 مرد بالاتر از 65 سال وجود داشته است

اما، از سر شماری سال 1996 تعداد این گروه از مردان رو به افزایش گذاشته تا در سال 2001 به 75 مرد در برابر 100 زن رسیده است. حالا اگر با همین ریتم تعداد آقایان اضافه شود، حدود 65 سال دیگر می شود امیدوار بود که برابری زنان و مردان کانادایی( البته از نظر طول عمر)، حاصل شود
اینکه چرا آنطور شده بود که حالا دارد اینطور می شود، طبعا دلایلی دارد. اما فکر نمی کنید اصولا مردان با دوران پیری سخت تر از زنان کنار می آیند و ترجیح می دهند زودتر مرخص شوند، و ترجیح زنان این است که دوران پیری را آسوده تر و طولانی تر طی کنند؟ اصولا در دهه 1990 چه اتفاقی افتاد که آقایان متوجه شدند باید در زمینه طول عمر حق خودشان را از خانم ها بگیرند؟

نماهایی از زندگی!

2007-01-29T17:29:00.000-05:00

برادری دارم که پس از 22 سال سفری کوتاه به وطن کرده است و رفته در محله کودکی به دنبال خانه ای که در آن زاده و بزرگ شده و کوچه و مدرسه ای که خاطراتش آنجا شکل گرفته است. همراه با خویشاوند نازنینی که عکاسی است هنرمند و حرفه ای، از هر چه به چشم مسافر غربت نشین عجیب و دیدنی آمده، عکس ها گرفته اند.

چند تصویر زیر نماهایی است از جریان زندگی در یکی از روزهای نیمه ِ دی ماه گذشته، از محله ِ امام زاده حسن در جنوب غربی تهران، کنار خط آهن تهران-تبریز. مغازه های لباس فروشی، دست فروشان زیر پل راه آهن که گذرگاه عابران است و به ویژه "بوتیک " لباس های زیر زنانه

اکبر گنجی و جایزه ای دیگر!

2007-01-26T11:56:00.000-05:00

انجمن روزنامه نگاران کانادایی برای آزادی بیان، روز پنجشنبه 25 ژانویه جایزه اکبر گنجی
را پس از شش سال به او اهداء کرد. این جایزه از سال 1998 هر سال به یکی از روزنامه نگاران کانادایی و غیر کانادایی اهداء می شود که تلاش های حرفه ای آنها کمکی به پیشرفت آزادی بیان کرده باشد
جایزه سال 2001 این انجمن به اکبر گنجی تعلق گرفت اما به دلیل اینکه گنجی زندانی بود جایزه اش تا دیروز که به او داده شد، برای او نگهداری شده بود

وبلاگیان، خوابید یا بیدار؟

2007-01-19T17:28:00.000-05:00

به شهادت همه ی آنها که رویدادهای ایران را در این بیست و هفت-هشت ساله، نه از روی شاخه درختِ شعار و غرقه در هیجان و خواب و خیال، که با تکیه بر تنه درختِ شعور دیده و سنجیده اند، سرنوشت ایران و مردمانش هرگز تا این درجه از وخامت و تا این حد نگران کننده نبوده است
در میان ما ایرانیان، در درون و بیرون، عمدتا دو نگرش به جنگِ بسیار محتمل میان بزرگترین ابر قدرت تاریخ بشر با ملت و کشوری غرق در بحران و سرگشتگی مشاهده می شود
گروهی قلیل اما پرهیاهو، باز در درون و بیرون، به جنگی که صدای دُهل اش را خوش می شنوند، سخت دل بسته اند. اینان، با این امید که جنگ راه تحقق رویاهای سرکوفته شان را هموار می کند؛ و آنان، با این خیال که جنگ مَفر تازه ای است برای استمرار بیشتر؛ و در میانه میدان کثیری از ایرانیان، باز در درون و بیرون، ترس از بمب و خون وفریاد و مرگ را فرو می خورند و امید دارند شب جنگ طلبان روز نشود
و در این حال یکی از بزرگترین و موثرترین شبکه های ارتباطی دنیای مدرن،زنجیره به هم پیوسته وبلاگ های ایرانی، زنده و پر انرژی، در اختیار ماست
اگر جنگی شعله ور شد، این شبکه، با همه توانش، به چه کار خواهد آمد؟
سر دادن ناله و فریاد و پراکندن فحش و سرزنش به بانیان و عاملانِ جنگ؟
اطلاع رسانی؟ با کدام هدف و به چه شکل؟
پرداختن به مسائل تاکنونی و ادامه راه تا حال پیموده؟
یا؟؟؟؟؟؟؟؟؟

فقط چند ثانیه!

2007-01-15T12:27:00.000-05:00

به گفته سخنگوی دولت عراق، زمانی که می خواسته اند دو تن از همکاران سابق صدام حسین را اعدام کنند، "در حادثه ای کم سابقه در هنگام اعدام برزان، سر وی از بدنش جدا شد"
وی تاکید کرد که "هیچ گونه تخلفی از سوی حاضران در مراسم اعدام صورت نگرفت و هیچ شعاری هم داده نشد"

فقط چند ثانیه چشم هایمان را ببندیم، صحنه بالا را تصور کنیم، هر احساسی که پس از باز کردن چشم ها داشتیم، نشانگر واقعی اندیشه ماست نسبت به خشونت، مجازات، آنتقام، عدالت و انسانیت

پ.ن. راستی از روشهای موجود اعدام کدام روش " انسانی تر" از روش های دیگر است؟

درسی برای مدعی!

2007-01-07T10:58:00.000-05:00

هیچ راهی برای اینکه به آدم ثابت بشه که چقدر ادعاهاش در مورد هر چیزی درست و واقعی و قابل اجراست، بهتر از این نیست که آدم اول خودش گرفتار همان ادعاها بشه.
نمونه همین بنده که به شهادت بیشتر دوستان از همان آغاز پدیده وبلاگ نویسی بارها گفته ام و نوشته ام که یکی از مهمترین حسن های وبلاگ خلاصه نویسی و ساده نویسی است، وقتی خودم پس از چند سال وبلاگ خوانی شروع به وبلاگ نوشتن می کنم، همه حرف ها و عقاید خودم را فراموش می کنم که وبلاگ روزنامه نیست که جلو قلم را ول کنی که هر چه خواست طولانی بنویسد .
نتیجه می شود اینکه با اولین نوشته مثلا جدی (پست قبلی)، گله های کاملا به جای دوستان در می آید که دیدی شعار می دادی.
ممنون از همین چند دوست نازنینی که تذکر فرمودند. و اول از همه این ایشان.
بر روی چشم. سعی می شود رعایت شود

"جاذبه های" دیکتاتوری!

2007-01-04T16:54:00.000-05:00

در این چند روزی که از حذف فیزیکی یکی از معروفترین دیکتاتورهای تاریخ معاصر جهان می گذرد، تحلیل ها و اظهارنظرهای گوناگونی از سوی صاحبان نظر و مردمان عادی در باره ویژگی های شخصیتی، رفتاری و سیاسی رهبر پیشین عراق منتشر شده و این رویه همچنان ادامه دارد

تا جایی که توانسته ام بخشی از این مطالب را در سایت ها و وبلاگ ها و رسانه های فارسی زبان و چند تایی غیر فارسی دنبال کنم، چند نکته مشترک در بیشتر این مطالب دیده ام از جمله این که: صدام بیش از هرچیز فردی از لحاظ روانی بیمار، عقده ای، ترسو، خالی از اعتماد بنفس، خودبزرگ بین، بی رحم، جانی، جنگ طلب، نژادپرست، بدبخت و خلاصه برخوردار از همه ی صفت های ضد بشری بوده است که هیچ مجازاتی نمی توانسته مکافات کارنامه ی سیاه و چرکین زندگی او باشد. حتی مخالفان اعدام او( به هر دلیلی)، بر ویژگی های منفی رفتارهای وی تاکید دارند، موافقان که جای خود دارد. و روشن است که صفات فوق همه ی دیکتاتور های زنده و مرده تاریخ را هم شامل می شود

در این حال به گمانم از زاویه های دیگر می توان به نکاتی اشاره کرد
از آنجا که تا کنون هیچ دیکتاتوری(تا آنجا که من می دانم)، در هیچ دوره ای از تاریخ در زمان اقتدار، یا حتی پس از آن، نزد هیچ روانکاو یا روانپزشک و روانشناسی نرفته است تا که روان و زوایای پیچیده و نا شناخته شخصیت اش کاویده و احتمالا مشکلات اش شناسایی یا مداوا شده باشد، همه ی قضاوت های ما در باره دیکتاتورها اغلب یا بر پایه تجربه ها و حدس و گمان هاست و یا برآمده از روایات نزدیکان آنها( معمولا پس از مرگشان)، که در این صورت همه ی داوری ها یا بخشی از آن می تواند درست باشد یا نباشد.

اگر یکی از ملموس ترین تعریف های "خوشبختی" برای بشر، تحقق آرزوها و دستیابی به مواهب زندگی و زیستن در آرامش و امنیت و بهزیستی و شهرت و ثروت و خوشگذرانی و... باشد، تقریبا همه ی دیکتاتورهای شناخته شده و کمتر شناخته شده تاریخ از جمله همین تازه اعدامی عراقی از "خوشبخت"ترین ابنای بشر بوده و هستند

اغلب قریب به اتفاق این دیکتاتورها به گمانم از جمله هوشیارترین، مدیرترین، منظم ترین، و "زندگی" شناس ترین آدمهای همه ی دوران ها نیز بوده و هستند. از نگاه آنان چه باک، که حاصل زندگی شان جز درد و سیاه بختی و رنج و مرگ برای دیگران نبوده و نباشد. آنان ارزش فاصله ی لحظه تولد تا آخرین نفس را دریافته اند و کوشیده اند آنچه را که می خواهند انجام دهند. چه آنها که خود با تلاش و جسارت و کوشش و ریسک پذیری به قدرت رسیده باشند و چه آنها که به نظر ما بازیچه و کارگزار بوده و هستند. به هر روی چیزی از هوشیاری، تلاش و جسارت و مدیریت شان کم نمی کند. نمونه می خواهید، سری بزنید به صفحات تاریخ معاصر آفریقا و آمریکای لاتین و خاورمیانه و بسیاری کشورهای آسیا، همه مدلش را به آسانی پیدا می کنید. هیچ دیکتاتوری با تنبلی، کاهلی و بکارنگرفتن ذهن و اندیشه دیکتاتور نشده است. طول زمان سلطه و اقتدار هر یک از دیکتاتورها، تناسبی مستقیم با میزان هوش، ذکاوت، نظم، مدیریت، ریسک پذیری، وقت شناسی و سیّاسی آنان داشته است

دیکتاتور از لحظه ای که بر مرکب اقتدار سوار می شود، خواسته یا نا خواسته مشمول یکی از پایه ای ترین و ساده ترین فرمول های زندگی انسانی یعنی رابطه "هزینه" و "فایده" بوده و هست و خواهد بود. کدام دیکتاتوری را سراغ دارید که دوران پس از قدرتمداری را در فلاکت و بیچاره گی گذرانده باشد؟

* دیکتاتور اگر بزور و قتل به قدرت رسیده باشد، و بزور و با کشته شدن از قدرت بر کنار شود، از لحاظ "هزینه" می شود حساب بی حساب و می ماند حاصل دوران دیکتاتوری که همه "فایده" است: احترام، امنیت، اعمال قدرت، خور و خواب و عیش و نوش به نهایت تصور، ثروت در ابعاد هر چه می توانی، لذت ترساندن دیگران، اطرافیانی همه خوشبخت و آسوده(حتی برای چند نسل) و بگیر و برو

اگر در دوران اقتدار بر اثر حادثه یا بیماری(از نوع بی درمانش) عمر بگذارد و برود که طبیعت زندگی همه ی انسان ها بوده و هست. پس "هزینه" صفر و باقی فایده

اگر با فشار و زور از قدرت بر کنار شود و در دام بیفتد و محاکمه شود و مجازاتش مرگ باشد، که مکافات کسر ناچیزی از جنایات او هم نبوده، و اگر در زیر چتر حمایت عدالت و حقوق انسانی، حبس(حتی برای باقی عمر) نصیبش شود، در زمره مرفه ترین زندانیان جهان خواهد بود که در این صورت "هزینه" می شود خماری حبس، در برابر دوران سرمستی اقتدار، و عافیت به خیری بازماندگان برخوردار از ثروتهای بی حساب و در امان می شود همه فایده

اگر همه ی صفت های ضد بشری که این روزها به صدام حسین و باقی دیکتاتورهای زنده و مرده تاریخ نسبت می دهند به جا باشد و حقیقتی، نکات اشاره شده بالا هم می تواند واقعی باشد. اما، در عجبم از آنها که برخی از روی حسن نیت، گروهی از جهت خوش باوری و تعدادی هم به دلیل خود بزرگ بینی مدام بر عبرت آموزی دیکتاتورهای موجود از سرنوشت دیکتاتورهای برکنار شده تاکید می کنند و سخن به نصیحت می گشایند. انگار که نمی دانند، هیچ دیکتاتوری بیکار ننشسته است تا نصیحت اینان بشنود. شرط نخست در وادی دیکتاتوری بستن گوش است بر هر هشدار و نصیحتی. دیکتاتورها بهتر از همه ی خوشباوران می دانند که مرزهای برگشت ناپذیر به عالم انسانی را در نخستین گام ها پشت سر گذاشته اند. پس، فقط می ماند تلاش برای دوام بیشتر، کاهش "هزینه"ها و افزایش"فایده"ها

بدنامی و ننگ و شرمساری ثبت شده در تاریخ از دیکتاتورها نیز تاکنون هیچ دیکتاتوری را سر به راه نکرده و نمی کند. چرا که جهان بینی هر دیکتاتور از دوران پس از مرگ نقشی تعیین کننده در توجه وی به قضاوت تاریخ دارد. چه کسی می تواند مدعی شود که همه ی لعن و نفرین های بشری، ذره ای رنج و درد و شرمساری(به آن معنی که ما می شناسیم) نصیب دیکتاتورهایی که نیستند کرده است. دیکتاتور نیز مانند همه ی انسانها به دوران پس از مرگ فقط به دو گونه می تواند نظر کند. یا باوری به پس از مرگ ندارد و همه ی زندگی را از لحظه تولد تا آخرین دم حیات می پندارد و دیگر هیچ، که در این صورت چه باک از هر قضاوتی. و یا به رستاخیز و روز جزا باور دارد که اتفاقا همه ی اینها اعمالشان را منطبق بر ایمان و اعتقادشان می دانسته و می دانند و در قیامت موعود حتی در انتظار پاداش هم هستند

نتیجه اینکه مشکل، مشکل انسان هایی است که از رفتار و کردار دیکتاتورها در رنج و عزابند و ناله و فریاد می کنند و توجه ندارند که هیچ دیکتاتوری، دیکتاتور به دنیا نیامده، بلکه دیکتاتور شده است. جذابیت های زیاده خواهی، زور گویی، حق کشی، خود محور پنداری، و ... بعنوان شرط های اولیه دیکتاتور منشی را همه ی انسانها از دوران کودکی تجربه می کنند. اما، آنچه که موجب می شود ارزشهای انسانی و رعایت انصاف و احترام به حقوق دیگری در وجود آدمیان شکل بگیرد و رشد کند، موانعی است که به شکل قانون، اخلاق و ارزشهایی دیگر فرصت رشد به خواستهای دوران کودکی نمی دهد. در حالیکه دیکتاتورها، کسانی هستند که می توانند از این موانع عبور کنند

ختم کلام اینکه دیکتاتوری نه با نصیحت و نه با زور و نه با تمنا از بین نمی رود و کاهش نخواهد یافت مگر اینکه موانع سر راهشان در "خانه"، "محیط کار" و سرانجام در "جامعه"، قطورتر، بلندتر و نفوذناپذیرتر باشد
و این کاری است کارستان

بچه ها جمع شوید تا برویم سر کلاس!

2006-12-29T18:34:00.000-05:00

تصویر هایی که می بینید درس هایی از کتاب فارسی کلاس دوم ابتدایی است که من خوانده ام
اگر کسی کتاب فارسی دوم ابتدایی حالا را دم دست دارد، مقایسه شکل و محتوای دو کتاب با فاصله ای 46 ساله
خالی از لطف نخواهد بود

بچه ها ... 2

2006-12-29T18:13:00.000-05:00

فلاش بک!

2006-12-28T18:45:00.000-05:00

داستان دهقان فداکار ظاهرا از معدود وقایعی است که از سالهای پیش از انقلاب تا کنون بی آنکه تغییری در شکل و محتوای آن داده شود همچنان در کتاب های درسی دوره ابتدایی در ایران نقل می شود. خبرگزاری فارس قهرمان آن داستان را پیدا کرده و گفت و گویی با او انجام داده که خواندنی است.
بی درنگ پس از خواندن این مطلب سر وقت کتابخانه جمع وجور شخصی ام رفتم و یکی از بهترین و خاطره انگیز ترین سوغاتها وهدیه هایی که در این 27 سال زندگی دور از خانه دریافت کرده ام را یافتم و با فلاش بکی به سال هایی دور کلی کیفور شدم.
کتاب درسی کلاس دوم دبستانم را دارم. با صفحاتی زرد شده به جبر عمری 46 ساله. اگر سنم را می جویید، متولد 1332ام.
کتاب، جلد شده با کاغذ روزنامه (صفحه نخست روزنامه کیهان پنجشنبه 6 مهر ماه 1340 شمسی)، و شیرازه ای مهار شده با تکه ای پارچه چهارخانه که به گمانم از پارچه پیراهنی است که می پوشیده ام. کتاب در گوشه ای در این سال های دراز افتاده بوده و به همت و توجه مادر سال پیش برایم به ارمغان فرستاده شد. تصویرهای مطالب کتاب را به تدریج به نظرتان خواهم رساند. برای میانسالان و بزرگترها یاد آور خاطره هاست و برای جوانترها نگاهی به گذشته ها.
اما، جلد کاغذ روزنامه ای، حاوی خبرها و مطالبی است که دریغم آمد چندتایی را نبینید و نخوانید.
یکی از عواقب ابتلا به "ویروس" حرفه روزنامه نگاری هم این کارهاست.

کیهان- پنجشنبه 6 مهرماه 1340 شماره 5467

در سوریه یک کودتای نظامی بوقوع پیوست

عراق مجددا بانگلیس اعتراض کرد

میزان تلفات شورش اخیر بسیار سنگین بوده است

بفرمان شاهنشاه، بنیاد پهلوی از املاک مجزا گردید و با سرمایه ده میلیارد ریال فعالیت خود را آغاز خواهد کرد

وزیر خارجه با معاون وزارت خارجه آمریکا مذاکره کرد. کمک آمریکا بایران با توجه بموقعیت سیاسی و اقتصادی این کشور صورت می گیرد

در تبریز زنی کودکی زایید که 7 کیلو و 300 گرم وزن دارد

علت منع واردات گالش و انواع کفشهای لاستیکی

و چند آگهی

بیماریهای آمیزشی، مجاری ادرار، سستی و ناتوانی مردان

میدان بهارستان خیابان صفیعلیشاه، دکتر یحیی صدری

ته دانسان با شکوه در هتل ونک از ساعت 5 تا 7 بعد ازظهر جمعه

با آهنگهای جدید ارکستر ئی داندیز

درمان قطعی سوزاک

تازه و کهنه و تقویت قوای تناسلی. دکتر جناب زاده، دارای گواهینامه از دانشکده طب فرانسه

صبح و عصر خیابان منوچهری مقابل کوچه ژاندارک

کلینیک استتیک دکتر آیدین و انستیتوی نگهبان زیبایی به خیابان فرصت- شماره 110 مقابل بیمارستان نامداران منتقل شد

کلاسهای موسسه ملی زبان انگلیسی

شاه رضا- چهارراه کاخ- شماره 54

اطلاع

قیمت خانه های دو طبقه ما با پنج اطاق و یک هال و تراس و حمام کامل و سایر لوازم و لوله کشی و برق دائم و 225 متر زمین در خیابانهای اسفالت و درخت کاری شده واقع در تهران پارس بین 000و710 و 695000 ریال نقد می باشد و باقساط هم با توافق حضوری و حداکثر 30 ماهه فروخته می شود

سلام

2006-12-24T11:21:00.000-05:00

با درود و احترام

آنچه می خوانید چیزهای بیشتری نیست که در باره من نمی دانسته اید. این، نخستین پست وبلاگی یک تازه وارد است به این فضای مجازی. پس جز برخی از دوستان، آنهم تا اندازه ای، هیچ از من نمی دانید.

1 - از نخستین هفته های آغاز وبلاگ نویسی فارسی تا حالا که خودم شاید نوپا ترینش باشم همانقدر وبگردی و "ولبگردی" کرده ام که روزنامه خوانی و" روزنامه کاری"، که کارم بوده است. از وبگردی ها بسیار آموخته ام و "ولبگردی" ها هم تفنن و گذران اوقات فراغتم بوده و هست. در اغلب بحث ها و جدل های وبلاگی حرف هایی برای گفتن داشته ام، اما بر روی کاغذ نوشته ام و جایی انداخته ام. در این مدت باره ها و بار ها خواسته ام به جمع وبلاگیان بپیوندم اما ترس و تنبلی و بی وقتی و بسیاری توجیهات دیگر نگذاشته است. ترس از نوعی برهنه شدن در برابر جمعی نادیده. با اینکه از ایستادن در برابر و حرف زدن با جمع های واقعی بسیار راحتم وهمیشه بخشی از کار و فعالیت هایم بوده است.

2 - از دیروز، حال آدمی را دارم که دوست داشته شنا یاد بگیرد. ماه هاست دست دست کرده که یاد گیری شنا را از کجا و چگونه آغاز کند و همچنان کنار استخر ایستاده و نظاره می کند. دوستانی چون حسین و نیکان و چند تایی دیگر بار ها گفته اند و می گویند چرا نمی بلاگی. که ناگهان دوست دیگری، مجید، که سال پیش دستم بگرفت و اسباب تاتی کردنم در وبلاگستان را هم آغاز کرده بود زنگ زد و پس از حال و احوال گفت می خواهد در این " یلدا بازی" من را هم به بازی بگیرد و با اصرار هولم داده است در این " استخر" یا شوتم کرده است در این فضا و از دیروز دارم دست و پا می زنم با راه روش های وبلاگ داری.

3 – می دانم خانه به هم ریخته است و ایراد بسیار دارد. از رنگ و رو تا شکل و شمایل. به بزرگی و خوش سلیقگی و دانسته هاتان از تکنولوژی ارتباطی ببخشید.

4 - رسم ادب معرفی بیش از این می طلبد. اجازه دهید نفسی بالا بیاید، بعد. نقدا همین را داشته باشید که زیاد اهل تعارف نیستم، به هیچ شکلش.

5 – به خودم اجازه نمی دهم کسانی را به بازی دعوت کنم چون تازه واردم، وهم اینکه همه ی بزرگان بازی کرده اند ولابد در سوت پایان بازی هم دمیده اند